| Zien!? Samen met drie fotovrienden betreed ik de oase. Het valt niet direct op, maar er zijn geen suppoosten in dit museum. Er zijn gastvrouwen. Vrouwen van middelbare leeftijd die vrijwillig en op plezierig amateuristische wijze de bezoekers ontvangen. Een beetje onhandig met de kassa, zodat het even duurt voor je je kaartje hebt en ook de bediening van het koffieapparaat is niet probleemloos. “Hoe ging dat ook al weer met die capachino, Rita?” Haast hebben ze niet, wel aandacht. Er is een overzichtstentoonstelling van het werk van Cornelis Zitman. Ik pak een stencil van de balie, zodat ik straks thuis kan lezen wat ik heb gezien, want ik kom niet om die beelden te bekijken maar om beelden te maken. Ons groepje spat uiteen. De beelden staan in een hoge neutrale ruimte waar van alle kanten het ligt binnenvalt. Binnen en buiten lopen op een bijzondere manier in elkaar over door de vele ramen die tot aan de vloer doorlopen. In al dat glas reflecties van de beelden en de bezoekers die er zich in een traag ballet omheen bewegen. Ik maak een eerste ronde om de sfeer op te snuiven. Eén van mijn metgezellen heeft al snel een decor gevonden dat hem zint en wacht nu tot de bezoekers zich zo in zijn beeld bewegen zoals hij graag wil. Bij mijn tweede ronde staat hij er nog, alsof hij deel uitmaakt van de collectie. Ik bewonder zijn geduld. Geduld wat me voorlopig ontbreekt, omdat ik moeilijk een keus kan maken. Er is hier zo allemachtig veel te zien. |
Na verloop van tijd worden het
steeds meer de mensen die mijn aandacht trekken. Er loopt van alles rond. Jong,
oud, dik, dun. In stilte de beelden bekijkend of er met elkaar over
discussiërend. Hun aandacht is bij die beelden en ik kan mijn gang gaan. Mijn blik valt op één van de gastvrouwen die twee andere vrouwen begeleidt. De langste heeft een blindenstok. Wat doet die hier? Verwonderd en wat beschroomd volg ik ze, benieuwd naar wat volgt. Ze staan stil bij een beeld. De gastvrouw zegt iets. De blinde vrouw geeft haar stok aan degene naast haar en begint met haar handen het beeld af te tasten. Op haar gezicht is af te lezen wat ze “ziet”. Verbazing, verwondering, nieuwsgierigheid, blijdschap. Het is van een adembenemende schoonheid. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Hier wordt zichtbaar wat in de hoofden van ziende mensen verborgen blijft. Ze gaan van het ene beeld naar het andere. En elke keer opnieuw is er het tasten en het plezier dat eraan beleefd wordt. Ik wist niet dat zien zo ongelofelijk mooi kan zijn. De aandacht waarmee ik hen volg valt blijkbaar op, want één van de vrouwen kijkt me ineens met een vragende blik aan. Ik kijk vragend terug en wijs op mijn camera. Ze knikt dat het goed is en ik maak een paar foto’s. Geen idee of iets in die foto’s terug te vinden zal zijn van de schoonheid die ik zag, maar ze zullen me er in ieder geval aan herinneren. |
